Vandaag waren Hariëtte  en haar zoon Tim onze gasten om een dagje lekker uit te waaien. Na de ontvangst bij Wsv. de Viking in Den Bosch en de eerste kennismaking onder het genot van een kopje thee met slagroomsoezen bleek al hoeveel zin ze er in hadden.
Ze vertelde hoe Tim vanochtend al voor dag en dauw uit bed was en zijn moeder wakker had gemaakt. Bij het aan boord gaan op de Skippy voelden ze zich onmiddellijk op hun gemak in dit knusse bootje dat volgens Tim net “een drijvende caravan” leek.

Er werd koers gezet naar het vestingstadje Heusden, maar eerst moest nog een hindernis worden genomen in de vorm van de Henriettesluis die de verbinding vormt tussen de gekanaliseerde Dieze en de Maas. Vooral Tim toonde zich erg geïnteresseerd in de werking van een sluis en was helemaal opgetogen toen we vastgemaakt hadden in de sluiskolk en er ook nog een enorm containerschip kwam invaren en bijna op reikafstand kwam te liggen.

Gaandeweg kwam ook de zon steeds meer achter de wolken uit en werden de windjacks overbodig. Hariëtte constateerde met veel genoegen dat Tim (die zoals ze vertelde autistisch is, aan de ziekte van Asperger lijdt en nog met enkele andere aandoeningen kampt) zich steeds meer op zijn gemak voelde en dankbaar gebruik maakte van de aangereikte verrekijker om de omgeving af te speuren. Maar ook Hariëtte zelf genoot zichtbaar van de ontspannende tocht.

In Heusden hadden we het geluk dat we een plaatsje konden vinden in de soms erg drukke idyllische stadshaven in de kern van dit historische en prachtig  gerestaureerde oude vestingstadje. Na genoten te hebben van de meegenomen lunch werd van harte ingestemd met het voorstel om samen een korte wandeling te maken en de smalle straatjes met hun pittoreske winkeltjes te verkennen. Na een half uurtje kwamen ze terug, Hariëtte moe maar voldaan en Tim uiterst tevreden met de gescoorde ingrediënten om thuis zijn favoriete kruidenboter te kunnen maken.
De terugtocht verliep ook voorspoedig, zodat Hariëtte toen de sluis weer in zicht kwam met een ondertoon van spijt opmerkte “het lijkt wel of het terug veel sneller gaat dan heen”.

Nadat de Skippy weer veilig was afgemeerd op zijn plekje hebben we in het clubhuis nog even nagepraat onder het genot van een hapje en een drankje en heb ik met bewondering afscheid genomen van een vrouw met, zoals ze vertelde “een smalle beurs” maar met een groot hart. Ondanks het feit dat ze al vroeg weduwe werd en nu herstellende is van haar ziekte doet zij er alles aan om haar zoon een goede opvoeding te geven en blijft zij de zonnige kant van het leven zien.

Kortom, niet alleen voor mijn gasten maar ook voor mij een dag met een gouden randje.

Schipper Cees

Leave a Comment